رسائل حبیب

Rasael Habib

به دوست ارجمندم جناب محمد نوری همدانی
ساعت ۱۱:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٧/۱   کلمات کلیدی: نثر ،نثر مسجع ،منشآت ،رسائل حبیب

بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از شیرین ترین خاطرات زندگی من آن لحظاتی بود که حقیر پس از آشنائی با جناب محمد نوری همدانی ،  مکلف گشتم مدتی در خدمت ایشان باشم لذا  آنجناب از سر لطفی که با بنده داشتند نوشته ائی به نثر خاص جهت یادگاری درخواست نمودند که بنده نیز خوشتر آن دیدم ضمن اجابت ایشان اشاره ائی مختصر داشته باشم به چگونگی ورود خود به شرکت جناب  مهدی ملک ثابت  *   بنابر این با کسب اجازه از آن بزگوار این نمونه را جهت علاقه مندان به نثر مسجع تقدیم به  هیئت محترم انصارالمهدی عج بخش رسائل مینمایم .

 پی نوشت >  * ملک = همان ملک ثابت میباشد

                   *  کشت بافت = نام شرکتی است که مدیر عامل آن فراهانی * میباشد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 محضر شریف جناب حاج محمد نوری همدانی

عرض سلام


طی مراحل سپاس بر آن لطف خاص که لختی مرحمت این آس و پاس نموده زنگی فرمودید ، به وجد آمده و از شوق حرکاتی چند دراندام فوق پدیدار گشت که گوئی عنان وقار مبتلای نقص گردید تا این حقیر دچار رقص 

                       تا که نبض از نام که گردد جهان               او بود مقصود جانش در جهان

 به زمزمه ائی راز  یا لیتنا معکم  بر زبان ساز کردم و این بیت آواز :

                               ساقیا بر خیز و در ده جام را                 خاک بر سر کن غم ایام را

لیک صلاح چاکری در آن دیدم تا با قُوّتی قلیل و طبعی علیل بعرض ارادت  رقیمه ائی عقیمه پیشکش آن زادۀ صدف گردانم کاین پارۀ خزف را لایق عنایت دانسته و شایق روایت تا بر حکایت زیر عنان بنان برگیرم و رقم از قلم سر گیرم

                گر مطرب حریفان این پارسی بخواند           در رقص وحالت آرد پیران پارسا را

 باری فروردین سال پیش کز جفای دهر رنج خویش به بارگاه علی ابن الموسی الرضا (ع) آن سلالۀ پاک مرتضی برده عرضه داشتم : کیف حیلتی ؟ ای مؤلای من که بازارم سراسر آزار است و کامم پیوسته ناکام ، مخارجم افزون گشته ومداخلم مفقود و عنقریب معادم رهین معاش باشد و معاشم در ذِمّۀ نامردمان کلّاش که پیوسته چشم در کلاه تقی دارند تا چگونه بر سرنقی گذارند

                     چون بسی ابلیس آدم روی هست                پس به هردستی نشآید داد دست

 پس چاره ائی ساز ای ضآمن آهو کزین غوغا و هیاهوی بازار ویران به سرای امیران سایه ائی بیاسایم و به اندک مایه ائی وزر و وبال از گرده اهل و عیال برگیرم                         

                               سراسر همه رزمگه درهم است          بدین کار فریاد رس رستم است

حسب الدعا ساعتی به التزام آستان آن مؤلای عزیز چون پشیز به ضجّه ضجّیدم و چون بهار باریدم و بسان طفلی نجیب به اَمّن یُجیبُ  نالیدم ، تا نسیم رحمت به گوش هوشم آرام آرمید که ای بلا  دیده اگر خواهی که از ورطه حرامی بیرون خرامی از کارزار بازار پای بیرون گذار و ایامی چند به کُنج انتظار زانوی زار در بغل گیر تا تدبیر رب چه تقدیر سازد

                        اندر آنجا که قضا حمله کند                   چاره تسلیم و ا دب تمکین است

 بناچار یکچند به پند هوش گوش نیوشیدم تا عاقبت جامه رزم بتن پوشیدم و پیوسته در نبرد با ملک * از جان کوشیدم و به ترک ادبش جوشیدم و اما دمی نخروشیدم . صبح به صبح چشم بر چشم آن غناس اعوذ و برب الناس  خواندم و به صبر تا دل شب راندم . اما آ ن مار که بر سر گنج بیمار گشته بود و در پی خوار بندگان ضعیف ، خود را به  توهم    ملک *  قاجار می پنداشت و زیردستان را رعیت بناچار ، لاجرم این بنده درویش کز نیش در پی نیش آن بی ریش آزرده خاطر و دلریش گشته بودم ، حالیا با خود  اندیشیدم که بار خدایا بکدام ناسپاسی گرفتار چنین نسناسی گشته ام ، همتم دار تا به کنج قناعت این شکم پیچ را به هیچ بسازم و بهر نان منت دونان نبرم ، پس مصلحت در این سیاق دیدم کاین بساط را از خوان آن خواجه بی انبساط بر چینم که 

                 درویش بجز بوی طعامش نشنیدی         مرغ از پس نان خوردن او ریزه نچیدی

 
اربعینی گذشت تا خاطر آزرده و افسرده را قدری آسوده سازم و به طرحی نو نردی دیگر بازم . پس مقارن این احوال بوجه ارادت و رغبت صادق بخدمت حضرتعالی و فراهانی شتافتم و همت بر متابعت امر جنابانتان شرط عزم و جزم نیز بجای آوردم تا در سایه ائی شریف سفره ائی گسترانم و ذمه اهل خود را از معاشی گران به آشی ارزان بری سازم . اما چه آشی ، چه کشکی ، چه دوغی ، گوئی اینبار نیز راه مقصود از چاله بچاه برده بودم و خانه منظور از کعبه به ترکستان ، از یم فراهانی* هیچ نم و از وفایش هیچ صفائی حاصل نگشت که او نیز در میدان کرم پیاده تر از ملک * بود و در لافگه وعده سرافکنده . لاجرم بر وجه مسارعت چاره ائی اندیشیدم تا قبل آنکه اسباب غصه خاطر ملال را به کمال برساند با توسل به مؤلاء و بازوی خویش ، آرزوی اهل خویش بر آورده سازم و به روز از نو تیشه ائی بردارم و به امید پیشه ائی پاک ، ریشه ائی در خاک دوانم و به نان حلال حال ملال از خود برانم . پس روی از کشت بافت * تافتم و با کیسه خالی وهمّت عالی عزمی از نو ساختم ، تا بحمداله انفعال از میان برخاست و بار دیگر اشتیاق بپاخاست . و اینک جناب نوری اگر قصوری در جمیع فقرات مرقومه موهومه رفت و آنچه به طول مقال و سخنان نسنجیده نگاشتم ، مؤروث ملالی بود که چندی به چند بر دل رنجیده انباشتم ، حال اگر تنظیم این صغری و کبری موجب صداع خاطر شریف گردیده باشد ، عرض عذر دارم که مقصود امتثال امر حضرتعالی به دست خط این حقیر بوده و بس . باشد که انشاءالله باقی در شرف تلاقی بعرض رسد .

 
           گرچه دوریم از بساط قرب ، همت دور نیست          بنده شاه شمائیم و ثنا خوان شما

 در پایان آنچه بیش از همه ذخیره خاطر دارم و بدان دلشادم ، تشرف ساعتی چند به محضر افادت گستر جناب دکتر مسندی بوده ، سلام این حقیر بدان عالیجناب نیزبرسانید.                

     1385/3/5

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ