رسائل حبیب

Rasael Habib

تقدیم سوالی به محضر پر فضیلت دوست دانشمندم جناب استاد اکبر نژاد
ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/٥/۱   کلمات کلیدی: نثر ،نثر مسجع ،منشآت ،رسائل حبیب

این آفتاب لب بام چندیست که عهد صبی و سن شبابی اش بدر گشته و در معرکه پیران مجاور زمینگیران ملتزم رکاب و منتظر خطاب جناب عالی نصابتان نشسته است و بعنایت خالق این دقایق مغتنم دانسته تا به طرح سوالی دیگر تقدیم بدارم که این پیر حقیر چندیست که ذهن فعّالش لایفعل گشته و مغز همیشه دایرش زمین بایر ،  انسانم میل نسیان کرده است و عصیانم به روز ناتوانی میل احسان . چندیست که گاه در میانه نماز از فرط فراموشی خاموشی اختیار نموده ام و هر آنچه بایستی از زور ، حواله به ذهن مهجور ، اما چه سود که هربار نسیان به عصیان میل نموده و عاقبت الامر حالتی رفته که محراب بفریاد آمده ، حال در میانه نماز چه کنم ؟ صُم بُکم کَما لایَقدِرُ عَلی شَی  بمانم یا نماز بشکنم و مجدد بپا سازم ؟ بشکنم ! حکمش نمیدانم ، اِعاده کنم ، وجود طاقت قیام و سجود دیگر ندارد       

  ربنا لا تواخذنا ان نسینا                              

16/3/1383       

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ