به دوست ارجمندم جناب محمد نوری همدانی

بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از شیرین ترین خاطرات زندگی من آن لحظاتی بود که حقیر پس از آشنائی با جناب محمد نوری همدانی ،  مکلف گشتم مدتی در خدمت ایشان باشم لذا  آنجناب از سر لطفی که با بنده داشتند نوشته ائی به نثر خاص جهت یادگاری درخواست نمودند که بنده نیز خوشتر آن دیدم ضمن اجابت ایشان اشاره ائی مختصر داشته باشم به چگونگی ورود خود به شرکت جناب  مهدی ملک ثابت  *   بنابر این با کسب اجازه از آن بزگوار این نمونه را جهت علاقه مندان به نثر مسجع تقدیم به  هیئت محترم انصارالمهدی عج بخش رسائل مینمایم .

 پی نوشت >  * ملک = همان ملک ثابت میباشد

                   *  کشت بافت = نام شرکتی است که مدیر عامل آن فراهانی * میباشد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 محضر شریف جناب حاج محمد نوری همدانی

عرض سلام


طی مراحل سپاس بر آن لطف خاص که لختی مرحمتاین آس و پاس نموده زنگی فرمودید ، بهوجد آمده و از شوق حرکاتی چنددراندام فوق پدیدار گشت که گوئی عنان وقار مبتلای نقص گردید تا این حقیر دچار رقص 

                       تا که نبض از نام که گردد جهان               او بود مقصود جانش در جهان

 به زمزمه ائی راز  یا لیتنا معکم  بر زبان ساز کردم و این بیت آواز :

                               ساقیا بر خیز و در ده جام را                 خاک بر سر کن غم ایام را

لیک صلاحچاکری در آن دیدم تا با قُوّتی قلیل و طبعی علیل بعرض ارادت  رقیمه ائی عقیمهپیشکش آن زادۀ صدف گردانم کاین پارۀ خزف را لایق عنایت دانسته و شایقروایت تا بر حکایت زیر عنان بنان برگیرم و رقم از قلم سر گیرم

                گر مطربحریفان این پارسی بخواند           در رقص وحالت آرد پیران پارسا را

 باریفروردین سال پیش کز جفای دهر رنج خویش به بارگاه علی ابن الموسی الرضا(ع)آن سلالۀ پاک مرتضی برده عرضه داشتم : کیف حیلتی ؟ ای مؤلای من که بازارمسراسرآزار است و کامم پیوسته ناکام ، مخارجم افزون گشته ومداخلم مفقود وعنقریب معادم رهینمعاش باشد و معاشم در ذِمّۀ نامردمان کلّاش که پیوسته چشمدر کلاه تقی دارند تا چگونه بر سرنقی گذارند

                     چون بسی ابلیس آدم رویهست                پس به هردستی نشآید داد دست

 پس چاره ائی ساز ای ضآمن آهو کزین غوغا و هیاهوی بازار ویران به سرای امیران سایه ائی بیاسایم و به اندک مایه ائی وزر و وبال از گرده اهل و عیال برگیرم                         

                               سراسر همه رزمگه درهم است          بدینکار فریاد رس رستم است

حسب الدعا ساعتی به التزام آستان آن مؤلایعزیز چون پشیز به ضجّه ضجّیدم وچون بهار باریدم و بسان طفلی نجیب به اَمّن یُجیبُ  نالیدم ، تا نسیم رحمت به گوشهوشم آرام آرمید که ای بلا  دیدهاگر خواهی که از ورطه حرامی بیرون خرامی از کارزار بازارپای بیرون گذار وایامی چند به کُنج انتظار زانوی زار در بغل گیر تا تدبیر رب چه تقدیر سازد

                        اندر آنجا که قضا حمله کند                   چاره تسلیم و ا دب تمکین است

 بناچار یکچند به پند هوش گوش نیوشیدم تا عاقبت جامه رزم بتن پوشیدم وپیوستهدر نبرد با ملک * از جان کوشیدم و به ترک ادبش جوشیدم و اما دمینخروشیدم . صبحبه صبح چشم بر چشم آن غناس اعوذ وبرب الناس  خواندم و به صبر تا دل شبراندم . اما آ ن مار که بر سر گنج بیمار گشته بود و در پیخوار بندگان ضعیف ، خود را به  توهم    ملک*  قاجار می پنداشت و زیردستان را رعیتبناچار ، لاجرم این بنده درویش کز نیشدر پی نیش آن بی ریش آزرده خاطر و دلریش گشته بودم ، حالیا با خود اندیشیدم که بارخدایا بکدام ناسپاسیگرفتار چنین نسناسی گشته ام ، همتم دار تا به کنج قناعت اینشکم پیچ را بههیچ بسازم و بهر نان منت دونان نبرم ، پس مصلحت در این سیاق دیدمکاین بساطرا از خوان آن خواجه بی انبساط بر چینم که 

                 درویش بجز بوی طعامشنشنیدی         مرغ از پس نان خوردن او ریزه نچیدی

 
اربعینی گذشت تا خاطرآزرده و افسرده را قدری آسوده سازم و به طرحی نو نردیدیگر بازم . پسمقارن این احوال بوجه ارادت و رغبت صادق بخدمت حضرتعالی وفراهانیشتافتم و همت بر متابعت امر جنابانتان شرط عزم و جزم نیز بجای آوردم تا درسایه ائی شریف سفره ائی گسترانم و ذمه اهل خود را از معاشی گران به آشیارزانبری سازم . اما چه آشی ، چه کشکی ، چه دوغی ، گوئی اینبار نیز راهمقصود از چالهبچاه برده بودم و خانه منظور از کعبه به ترکستان ، از یمفراهانی* هیچ نم و از وفایش هیچصفائی حاصل نگشت که او نیز در میدان کرمپیاده تر از ملک* بود و در لافگه وعدهسرافکنده . لاجرم بر وجه مسارعتچاره ائی اندیشیدم تا قبل آنکه اسباب غصهخاطر ملال را به کمال برساندبا توسل به مؤلاء و بازوی خویش ، آرزوی اهل خویشبر آورده سازم و به روز ازنو تیشه ائی بردارم و به امید پیشه ائی پاک ، ریشه ائی درخاک دوانم و بهنان حلال حال ملال از خود برانم . پس روی از کشت بافت* تافتم وبا کیسهخالی وهمّت عالی عزمی از نو ساختم ، تا بحمداله انفعال از میان برخاست وبار دیگر اشتیاق بپاخاست . و اینک جناب نوری اگر قصوری در جمیع فقراتمرقومهموهومه رفت و آنچه به طول مقال و سخنان نسنجیده نگاشتم ، مؤروث ملالی بود کهچندی به چند بر دل رنجیده انباشتم ، حال اگر تنظیم این صغری وکبری موجب صداعخاطر شریف گردیده باشد ، عرض عذر دارم که مقصود امتثال امرحضرتعالی به دست خطاین حقیر بوده و بس . باشد که انشاءالله باقی در شرفتلاقی بعرض رسد .

 
           گرچه دوریم از بساط قرب ، همت دور نیست          بنده شاهشمائیم و ثنا خوان شما

 در پایان آنچه بیش از همه ذخیره خاطر دارم وبدان دلشادم ، تشرف ساعتی چند بهمحضر افادت گستر جناب دکتر مسندی بوده ،سلام این حقیر بدان عالیجناب نیزبرسانید.                

     1385/3/5

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

/ 0 نظر / 12 بازدید